WHIN: ‘Dank u, mevrouw; u bent een echte heer!’

De man en zijn vrouw met haar rollator namen zo ongeveer de hele breedte van de gang in beslag.

Margriet was net klaar met een medisch bezoekje, opende de deur naar de gang en liep hun zo bijna letterlijk tegen het lijf. Ze zag de man aarzelen. Wie had nu voorrang? Volgens de etikette natuurlijk de vrouw. Margriet dacht echter, ‘Ik ben hier tenslotte te gast’, en zij deed een stapje terug, de kamer weer in. Botsing van de baan.

De man liep zichtbaar opgelucht door. Zijn vrouw schuifelde gemoedelijk mee. Hij lachte naar Margriet, maakte een ridderlijke buiging en zei, ‘Dank u, mevrouw, u bent een echte heer!’
 

WHIN: ”t Is druk hier op de boulevard’

Margriet was net begonnen met een nieuwe baan. Een collega was zo vriendelijk haar rond te leiden in het verpleeghuis.

Toen ze door de zoveelste gang liepen, troffen ze een oude vrouw aan. Zij stond achter haar rollator half in de deuropening van haar ‘appartement’. Door hen kon ze even geen kant meer op.

Toen de twee voor haar langs liepen greep ze de gelegenheid om haar zegje te doen. Ze glimlachte en zei, ”t Is druk hier op de boulevard.’

 

WHIN: ‘Iedereen om mij heen is zwart’

Mevrouw praat bijna nooit meer ‘normaal’. Vaak roept ze maar wat – haar zoon, bij voorbeeld, of zoiets als ‘Kom je? Kom je dan?’ Mevrouw heeft net het ochtendritueel van wassen en aankleden achter de rug. Daar zitten ze dan, Mevrouw en aan weerskanten een verzorgende. Drie vrouwen uit verschillende werelddelen: een Ethiopiese, een Nederlandse en een Surinaams-Hindoestaanse. Ze rusten even uit, met een kopje thee.  

Opeens komt Mevrouw in beweging. Ze kijkt intens naar haar linker buurvrouw en dan naar de vrouw aan haar andere zijde. Dan zegt ze, ‘Iedereen om mij heen is zwart.’  

De twee vrouwen weten niet hoe ze moeten reageren en dan schieten ze allebei in de lach.

WHIN: ‘Wanneer hou je nou es op?’

Het was Goede Vrijdag en de bewoners in een woongroep zaten samen naar de TV uitzending van de Mattheüs Passion te kijken. Er heerste een eerbiedige sfeer.

Opens, onder het zingen van een baspartij, sloeg de sfeer om. Een vrouw in een rolstoel ging heftig bewegen, alsof zij dringend weg moest. Ze wapperde met haar handen richting de TV en riep, licht histerisch, op hoge toon: ‘Hallo … jij daar … wanneer hou je nou es op?’

De verzorgende vond het misschien ook wel genoeg. Zij pakte de afstandsbediening en deed de TV uit. Einde Mattheüs Passion, drastisch verkort. Wellicht hebben ze volgend jaar een langere adem.