3 nieuwe liedjes komen eraan

Margriet en ik schrijven vaak Creme Brulee liedteksten onderweg – op de trein of het vliegtuig – en op festivals. Daarom hebben wij onze Jaap Bakker rijmwoordenboeken (2 verschillende versies) vaak op zak. Mijn versie heeft ook uitdrukkingen, waar wij dankbaar gebruik van maken. Zo heb je een sprekende rits woorden in een keer te pakken.

Het afgelopen paar weken heb ik 3 liedteksten die nog op de plank lagen omgetoverd in 3 volwaardige liedjes. Waarlijk een avontuur. Een ontdekkingsreis. Waar brengen onze woorden mij muzikaal? Wat voor melodie hoort bij het thema en onze gekozen woorden? Soms valt er wat af; soms moet er wat erbij, om het verhaal nog sterker te maken en de samensmelting van woorden en muziek te bevorderen.

De liedjes heten:

“Zo waar” – over het ontstaan van een nieuwe relatie (Sensatie, sentatie …)
“Sjaak, de draak” – over een bange draak (Hij is van zijn draakzijn vervreemd …), die weer zijn puf terugkrijgt
“Hebbes” – over tassen en spullen die “verstoppertje” spelen (Hier is mijn tas, is het wel de juiste? …)

Nu dat de liedjes “af” zijn, is het tijd om er wat mee te doen – nog meer leven inblazen met harmonieën en instrumentatie. Wij zijn van plan om oudejaarsavond, tussen de oliebollen en vuurwerk, de spits af te bijten.

WOS Radio optreden: live donderdag, 28 augustus

Volgende week (donderdag, 28 augustus) treden wij op in een WOS Radio programme, WOS plein, om donateurs te helpen werven voor Hospice Beukenrode.

Locatie: winkelcentrum De Tuinen, Naaldwijk
Creme Brulee live: 16.00

(Om 15.00 treden wij ook op, maar dan met onze engelstalige act, “Two Doors Down“)

Van woensdag 27 tot en met zondag 31 augustus presenteert WOS Radio het WOS Plein. Vijf dagen lang komen de radio-uitzendingen live vanuit een glazen kas in winkelcentrum De Tuinen in Naaldwijk. Doel van het WOS Plein is het werven van zoveel mogelijk donateurs voor Hospice Beukenrode. Er zijn optredens van koren, singer-songwriters en andere artiesten én er is van alles te doen. Treed op in je eigen videoclip, win prijzen met de veilingklok en vraag je favoriete plaat aan en kom zelf op de radio. Tussen 17.00 en 18.00 uur schuiven bekende en minder bekende Westlanders aan aan de ‘Beukenrode tafel’. Zondagmiddag wordt WOS Loungy-Sunday gepresenteerd. Ook de TV-programma’s en de radioprogramma’s die WOS Media komend seizoen gaat uitzenden worden gepresenteerd.

WHIN: Niet bang zijn hoor. Ik doe u echt niks!

Margriet was net binnen, onderweg naar haar werkkamer, licht geirriteerd door parkeergedoe en de regen. Ze droeg een donkerblauw jack en in haar hand haar zwarte dokterstas. Ze had geen zin in welke afleiding dan ook. Dat kan je wel willen, maar zo werkt het niet in een verpleeghuis. “Gij zult elkaar ontmoeten. Punt.”

Een oud vrouwtje, weerloos als een kind, kruiste op dat moment Margriet’s pad. Ze liep daar rond op blote voeten, nog in haar nachtjapon, met haar ochtendjas half-om-half aan. Een en al pastel en bloemetjes.

Ze had een “net-uit-bed” kapsel, á la Einstein, waardoor zij qua lengte nog wat leek, maar in werkelijkheid was zij een hoofd kleiner dan Margriet. Klein dus.

Eerst leek ze terug te deinzen, maar opeens greep ze haar rollator stevig vast, nam een bijna sportieve houding aan, met een zekere daadkracht, en zei: “Niet bang zijn hoor. Ik doe u echt niks!”

WHIN: ‘Dank u, mevrouw; u bent een echte heer!’

De man en zijn vrouw met haar rollator namen zo ongeveer de hele breedte van de gang in beslag.

Margriet was net klaar met een medisch bezoekje, opende de deur naar de gang en liep hun zo bijna letterlijk tegen het lijf. Ze zag de man aarzelen. Wie had nu voorrang? Volgens de etikette natuurlijk de vrouw. Margriet dacht echter, ‘Ik ben hier tenslotte te gast’, en zij deed een stapje terug, de kamer weer in. Botsing van de baan.

De man liep zichtbaar opgelucht door. Zijn vrouw schuifelde gemoedelijk mee. Hij lachte naar Margriet, maakte een ridderlijke buiging en zei, ‘Dank u, mevrouw, u bent een echte heer!’
 

WHIN: ”t Is druk hier op de boulevard’

Margriet was net begonnen met een nieuwe baan. Een collega was zo vriendelijk haar rond te leiden in het verpleeghuis.

Toen ze door de zoveelste gang liepen, troffen ze een oude vrouw aan. Zij stond achter haar rollator half in de deuropening van haar ‘appartement’. Door hen kon ze even geen kant meer op.

Toen de twee voor haar langs liepen greep ze de gelegenheid om haar zegje te doen. Ze glimlachte en zei, ”t Is druk hier op de boulevard.’